Als witte pareltjes schitteren ze in de zon, de één lijkt nog witter dan de ander. Ze steken goed af bij de zilverkleurige olijfbomen, de roodbruine heuvels en de kalkuitsteeksels van de sierra. Alleen een warmtetrillinkje boven de weg zorgt ervoor dat je het af en toe niet echt goed ziet, maar de route van ‘Los Pueblos blancos’, de witte dorpen, zoals de Spanjaarden ze zelf noemen is een lust voor het oog. Klap je spiegels maar in, als je door de dorpen zelf rijdt. De straatjes zijn zo steil en nauw dat je er nauwelijks door kan. Je komt langs dorpspleinen waar mannetjes vrolijk zitten te kaarten in de schaduw en patio’s zijn versierd met felgekleurde bloemen. Je logeert twee nachten in het dorp Montejague, zodat je er ook echt bent.

Als topje van de (ijs)berg eindigt de route in Ronda. Het stadje is gebouwd op een rotsformatie met een 200 meter diepe kloof, die de stad in tweeën heeft gespleten. Met de oudste stierenvechtarena van het land is dit ook hét moment om kennis te maken met deze eeuwenoude tradities van de steden en dorpen in Andalusië.